უთავბოლო ლაბირინთში წარსულს აწმყო სდიოდა, მწუხრის პირას, დარდის ქვასთან, სული გზს უჩიოდა, … და აი, ორი ოსტატიც, ჰამო და ენაწყლიანი: 1. ანგარება მდიდარი 2. გარიგება ჭკვიანი გააკეთეს ბამბის გზა და ამინდიც მზიანი… … … და დადიოდა ამჟამიდან სული უმტკივნეულოდ, დიდ გარჯას და ძალისხმევას აღარ საჭიროებდა ყველაფერი კარგად იყო, ოღონდ კვალს ვერ ტოვებდა…
პაოლო იაშვილი, ელენე დარიანი, ელენე ბაქრაძე.. დღემდე გაურკვეველია, ვინაა დარიანული ლექსების ავტორი. ამ პოსტში ლიტერატურის მუზეუმში და სხვადასხვა პირად არქივებში დაცული მასალით “შეკოწიწებულ” ერთ ლამაზ ისტორიას გთავაზობთ.. მაშ ასე, როგორ იწერებოდა აკრძალული ლექსები… როგორ შეიქმნა “პირამიდებში”, ვინ იყო ელენე ბაქრაძე, რა ურთიერთობა ჰქონდა პაოლო იაშვილთან და როგორ ცხოვრობდნენ ცისფერყანწელები… 1912 წელი… ზაფხული… საჩხერის მახლობლად, ლესევში… […]
რა შუაშია ეს სათაური, პოსტის კითხვისას მიხვდებით. როგორც წესი, ჩემი პოზიციის პირდაპირი დაფიქსირებისგან თავს ვიკავებ ხოლმე. აქაც კი, ჩემს ბლოგზე. მაგრამ… დღევანდელი აქცია ილიას უნივერსიტეტთან საინტერესო იყო, თან რამდენიმე მიზეზი გამო. маразм крепчает თუმცა, იქნებ ცუდი სულაც არაა. ბოლოს და ბოლოს, ხალხი ალაპარაკდა. ვნებათაღელვაა.. მეგობრები, ნაცნობები თუ უცნობები.. ყვითელ ავტობუსებში, კაფეებში, ბარებში, სალონებში… ყველგან ყველას […]
Tags: