სამეფო ანალოსტანელი II

Uncategorized

დედა

დედა

არა, Ernest Thompson Seton ან ჩემი ბლოგი არაფერ შუაშია. ეს სხვა ისტორიაა, სხვა ამბავი. ისე, სათაური შემთხვევით არ შემირჩევია. ალბათ გახსოვთ ერნესტ ტომპსონის სამეფო ანალოსტანელი – კატა, რომელიც ქუჩაში, ბინძურ ურნებში იზრდებოდა, ცბიერმა ვაჭარმა რომ დაიჭირა, გამოკვება, გაალამაზა, ანალოსტანის სამეფო ჯიშად გაასაღა და ძვირად გაყიდა. კატა სიმდიდრესა და ფუფუნებაში იზრდებოდა – მეფური ცხოვრებით, მაგრამ ღამ-ღამობით უკანა კარიდან იპარებოდა და აყროლებულ ქილებს და თევზის კონსერვებს შეექცეოდა.

რამდენიმე დღეა, ჩემ თვალწინ ახალი ზღაპარი იწერება. ჩემი გმირების ცხოვრება სამეფო დიდებისგან ჯერ შორსაა, მაგრამ…

ყველაფერი რამდენიმე დღის წინ დაიწყო, როცა სამსახურში მისულს, მობილურ კლინიკაში უცნაური სტუმარი დამხვდა – ახალგაზრდა კატა შემოპარულიყო, 4 ახალშობილი მოეყვანა და ცარიელ ყუთში დაბინავებულიყო. დაცვამ განგაში ატეხა – გადავყაროთ, დავხოცოთო! მე და ჩემმა მეგობარმა ხმალი ვიშიშვლეთ და დაცვის თანამშრომლებს განზრახვაზე ხელი ავაღებინეთ. შესაშური სტუმართმოყვარეობა გამოვიჩინეთ, დედა-შვილები მოვათბუნეთ, მოვეფერეთ, დავამშვიდეთ და დავაპურეთ.

დედა ჭრელია, ვეფხვივით, ლამაზი. ოთხიდან სამი შვილი მამას ჰგავს – კუპრივით შავები, ელეგანტურები. ერთი კი მართლაც უცნაური სილამაზით გამოირჩევა. კატების მიმართ ყველაზე ანტიპატიურად განწყობილი ადამიანის გულსაც მოიგებს. თითქოს ყველაფერი კარგად იყო, მაგრამ შუა დღის შემდეგ დედას მოშივდა. ისედაც გამხდარს და გაძვალტყავებულს შვილებმა ენერგია სულ გამოაცალეს. ყუთიდან ამოძვრა და გარემოს შესწავლა დაიწყო, თავი დახარა, მიწას გაეკრა. უცნობი სახეების  დანახვა არ ესიამოვნა. რამდენიმე ადამიანმა მოულოდნელობისგან არაადეკვატური რეაქცია გამოამჟღავნა. შემდეგ მოეფერნენ, მოესიყვარულნენ. კატამაც შეიფერა. კუდი აპრიხა და შენობიდან გავიდა.

მოსაღამოვდა. ხალხიც მომრავლდა. დედა გზის მოპირდაპირე მხარეს ჩამოჯდა და კლინიკის შესასვლელს შორიდან რამდენიმე საათის განმავლობაში აკვირდებოდა. შემოსვლა ვერაფრით გაბედა. ყუთი ავიღე და გავუტანე. გაუხარდა, აკრუტუნდა, შვილებს მიუწვა, პატარა ძუძუები შვილებს მიუშვირა და თვალები დახუჭა. სრული ნდობა გამომიცხადა. თითქოს მცველად დამტოვა. ასე ვიდექით შუა ქუჩაში. მე არე-მარე მოვათვალიერე, მათთვის უსაფრთხო და შესაფერისი ადგილი ვერ მოვნახე. ამინდი ირეოდა, ქარიც ამოვარდა. ვიფიქრე გაწვიმდებოდა, მე კი კლინიკაში ვიყავი დასაბრუნებელი. ყუთი ნაგვის ურნებთან მივიტანე, უკან შევმალე, ურნა კედელთან მივაგორე, რომ ძაღლი ვერ შეტეულიყო.

აქ ცხოვრობს მერი, ბუნკერების ბოლოში. ფოტოზე განგებ არ გამოვაჩინე.

აქ ცხოვრობს მერი, ბუნკერების ბოლოში. ფოტოზე განგებ არ გამოვაჩინე.

რამდენიმე საათი გავიდა. პაციენტები მომრავლდნენ. გავერთე, მაგრამ ყუთზე თვალი მაინც მეჭირა. უცებ ვეღარ დავინახე, გული შემიქანდა. ნაგვის მანქანა იყო მოსული. მეეზოვეები ბუნკერებს ცლიდნენ. თავქუდმოგლეჯილი გავიქეცი. კართან დედა-კატაც ამედევნა. ერთ-ერთ მეეზოვეს წინ დავუდექი. არაფერი მითქვამს, არც ის ვიცი, სახეზე რა მეწერა. უფრო იმას ვცდილობდი, მის მზერაში, მანერებსა და ჟესტებში რამე ისეთი აღმომეჩინა, რომელიც მაფიქრებინებდა, რომ ეს ადამიანი ოთხ უმწეო არსებას სასიკვდილოდ არ გაიმეტებდა. მიმიხვდა. ხელით მანიშნა, იქით გადავსვიო. კნუტები მანქანის წინ დამხვდნენ, ცოტა მოშორებით. ხმამაღლა კნაოდნენ. ალბათ ძალიან შეშინდნენ. დედა ფეხებში მებლანდებოდა. თითქოს ჩემ გარეშე გადაწყვეტილების მიღება არ უნდოდა. ყუთში ჩავსვი და უკან დავბრუნდი. ჩემი სამუშაო დრო იწურებოდა. მალე ყველაფერი დაიკეტება. საგონებელში ჩავვარდი.  არ ვიცოდი, მათი დაცვა როგორ მომეხერხებინა. ჩემი გასაჭირი გიორგის გავუზიარე.

გიორგი შუახნის მამაკაცია. იქვე, თვითნაკეთ ჯიხურში მუშაობს. არყებს ყიდის_უფრო მეტს თავად სვამს. მითხრა, ყოველ დღე ასეა, დილით რომელიმე მაღაზიაში გოგოები კივილს ატეხავენ და კნუტებს გარეთ გამოყრიან ხოლმე, დედა კი ისევ გადამალავს, შემდეგ სხვა მხრიდან ისმის კივილი, დედა მოვარდება, შვილებს პირს დასტაცებს, თვალს მიაფარებს, ისევ გადამალავს და ასე უსასრულოდ… ყოველ წელს ასე ხდებაო.  ამ კატას მეორედ უმშობიარია. პირველი მშობიარობა არც ისე ბედნიერად დასრულდა. რამდენიმე დღის ნაშიერები მაწანწალა ძაღლებმა ნაფლეთებად უქციეს. ახალგაზრდა დედა თურმე დიდხანს დასტიროდა შვილებს, ისე ტიროდა, მეც ავქვითინდიო, გიორგიმ მითხრა. მოკლედ, პირი შევკარით, ახალი “ბუნაგი” მოვუწყეთ და მელოგინე დედა არყის ჯიხურში დავაბინავეთ. თითქოს დავმშვიდდი.

მეორე დღეს სამსახურში შესაშური პუნქტუალურობით გამოვცხადდი. პირდაპირ გიორგისთან მივიჭერი და დახლის ქვეშ შევიხედე. ყუთი არ იყო. ტვინში უამრავი ვერსია გადავამუშავე – ყველა ერთმანეთზე უარესი. მითხრა, დილით რომ მოვედი, აღარ დამხვდნენო. ისე “დავიგრუზე”, დანა პირს არ მიხსნიდა. თითქოს ამაზე დიდი ტრაგედია არაფერი შეიძლებოდა მომხდარიყო. გადავწყვიტე, ხალხი გამომეკითხა. უმარვლესობამ მოსიარულე გიჟად შემრაცხა. ზოგმა პასუხიც არ მაღირსა. ისევ ბუნკერებს მივაშურე. დედა იქ ტრიალებდა. მოვეფერე, ძირს გაგორდა, ჩემი დანახვა გაუხარდა, მე – უფრო მეტად. კუთხეში მოხუცი ქალბატონი იჯდა – დაგლეჯილი ფეხსაცმელი გვერდით შემოედო. მისი მაქმანებიანი “კოლგოტი” რომ დავინახე, ცოტა გამეცინა. არა, დაცინვით არა –  კეთილგანწყობით.

ქალბატონი მერი აქ მუშაობს. პარკებს აგროვებს აგერ უკვე 20 წელია. ბუნკერებთან ყუთებით ქოხი აქვს მოწყობილი. საღამოს მისი ყუთები მეეზოვეებს მიაქვთ. მერი კი ყოველ დილით ხელახლა აშენებს. რა მაზარებს, ბებერი ხომ არა ვარო! ბუნკერები ორი დალუქული შენობის შეერთების, კვეთის ადგილზეა. კუთხეში ნაპრალია, რომელშიც მერის ნივთები ინახება – სავარცხელი, “კოლგოტი”, ვარდისფერი პომადა და ბუნკერიდან აღებული მაწვნის ნარჩენი. მერი პრანჭიაა, ძალიან პრანჭია. მერე, რა, რომ მოხუცდა, მერე, რა, რომ 20 წელია, მის ცხოვრებაში არაფერი შეცვლილა. ბედს არ უჩივის. მის წუწუნს ვერასდროს გაიგონებთ! ოჯახი არ ჰყავს. თავის სიყვარულს ბუნებას უზიარებს. წერეთლის პარკში ორი ლეკვი ჰყავს – ობლები, დედას მიუტოვებია. მერიმ ბუნაგი გაუკეთა და თავის საჭმელს ყოველ დღე უნაწილებს. ახლა ახალი შვილები ჰყავს.  ოთხი ფუმფულა შვილი, როგორც თავად ამბობს. სანტეს მაწონს თითზე ისვამს და კნუტებს ალოკინებს – დედას რძე არ აქვს, ბავშვებს შიათო, ამბობს. დიახ, კნუტები მერიმ შეიფარა. ახალ, უფრო კომფორტულ ყუთში გადაიყვანა და თავის ქოხში დააბინავა. თვითონ იქვე ზის, კართან – უადარაჯებს, რომ მეეზოვეებმა შემთხვევით ნაგავს არ გააყოლონ.

საიდანღაც ლიტრანახევრიანი ბანკა ამოაძვრინა. თავისი დანაზოგით ხორცი იყიდია, მოუხარშავს, დაუქუცმაცებია და დედა-კატას მოუტანა. ხორცი ძუძუებში რძეს ჩაუყენებსო, მითხრა. ამ ქალბატონის სულიერებამ გამაოგნა. თავად გაძვალტყავებულს, ლუკმა პური რომ ენატრება, ხორცი ისე შეუნელებია, რომ კატას მოეწონოს, ბოლომდე არ მოუხარშავს, ველურია, სისხლის გემო ეყვარებაო.

მე და მერი კნუტების ბედ-იღბალზე დიდხანს ვსაუბრობდით. ჭრელო ( ზემოთხსენებულ ლამაზმან კნუტს სწორედ ასე უწოდებს ) ყუთიდან ამოიყვანა და მითხრა, ზოლებს დააკვირდი, იღბლიანია, კატის ზოლები მისტიკური ნიშნების მატარებელია, ყველა რაღაც ინფორმაციას ინახავს, ეს კნუტი რომელ სახლშიც შევა, იღბალს, სიხარულსა და ბედნიერებას შეიტანსო.

იდუმალი ნიშნების ამოცნობა მერის დიდი ხნის წინ უსწავლია. თურმე ნებისმიერი კატის ზოლებით მისი პატრონების შესახებ დიდი ინფორმაციის მიღება შეუძლია, შეუძლია გაიგოს, პატრონები ბედნიერები არიან თუ არა, უყვართ თუ არა ერთმანეთი, ატარებენ თუ არა რომელიმე მძიმე დაავადებას და ა.შ.

მაგრამ ზოლები კატის მომავალსაც წინასწარმეტყველებს, თურმე. ნუ იტყვით და… ჩვენი ჭრელო, ახალშობოლობისას სიკვდილს თუ გადაურჩება, სამეფო დიდება ელის. იქნებ მეორე ‘ანალოსტანელი’ იბადება. ვნახოთ.

32 Comments

  1. როდეოსი May 17, 2011 12:45 pm

    ზურა შესანიშნავი იყო!
    სრულად შეკრული ნოველა, გამზადებული ლიტ. კონკურსისთვის 😉
    კნუტებს მოკითხვა ჩემგან :*

  2. knuti May 17, 2011 12:54 pm

    წავალ მე, ვიტირებ და მოვალ ;( ;(

  3. კნუტი May 17, 2011 12:55 pm

    წავალ მე…
    ვიტირებ და მოვალ ;( ;(

  4. LiLaC May 17, 2011 12:57 pm

    მართლა რა კარგი პოსტია <3

    • Agasfer May 17, 2011 11:32 pm

      მადლობა, ლილაქ ))

  5. ირმა May 17, 2011 10:14 pm

    მოიტათ ჭრელო

    • Agasfer May 17, 2011 10:17 pm

      აბა ჭრელო? )))

  6. ირმა May 17, 2011 10:33 pm

    ზოლიან-იღბლიანი

    • Agasfer May 17, 2011 10:41 pm

      ააა ))) მართლა გინდა? ))

  7. ირმა May 17, 2011 10:49 pm

    მე კი მინდა (ჩემს შვილებსაც), მაგრამ 2 დღის წინ ,,თითიყურში” (ანდროს თქმით) მოვიყვანეთ და ბიოლოგიური მტრები ერთად მოძოვენ?

    • Agasfer May 17, 2011 11:02 pm

      ჰო, ეგ არ ვიცი ))) ნუ, ბავშვობაში ძაღლი და კატა მყავდა. ძაღლმა 9 ლეკვი გააჩნა და ერთად ისე მეგობრულად ცხოვრობდნენ, მეტი რომ არ შეიძლება )) ლეკვები სანამ პატარები იყვნენ, კატა აჩმორებდათ ხოლმე, ეთამაშებოდა – ჩაუსაფრდებოდა, ეცემოდა, გადააკოტრიალებდა და უკანა ფეხებით “ფხოჭნიდა”, როცა მოიზარდნენ, გადაწყვიტეს, რომ ისიც მათი ტოლი და სწორი იყო და ისევე ეღლაბუცებოდნენ, როგორც ერთმანეთს. ხან თავს დაუჭეჭყავდნენ, ხან კუდზე უკბენდნენ… ეს კი მწარდებოდა, ისტერიკა ემართებოდა ))
      მოკლედ, არ ვიცი 😀

  8. Ana May 20, 2011 9:28 am

    წაიყვანეთ რა ვინმემ 🙁 ზურა, წაიყვანე სახლში!

  9. Precelsus May 20, 2011 1:02 pm

    არაადექვატური საქციელია ბებიისგან

    • Agasfer May 20, 2011 7:08 pm

      რატო? ))

      • Precelsus May 20, 2011 8:48 pm

        იმიტომ რომ თავისი დ ა ნ ა ზ ო გ ი თ ხორცი იყიდა.

        1. თუ ვინმე ჰყავს მისთვის უნდა ეყიდა;
        2. თუ არავინ ჰყავს თავისთვის უნდა დაეტოვებინა

        • Agasfer May 20, 2011 9:10 pm

          ნუ, გარკვეულწილად გეთანხმები, მაგრამ ეს ყველაფერი არაა.
          მერის ფეხი აქვს დამწვარი. 4 წლის წინ დაიწვა. დღემდე ღია ჭრილობა აქვს, თურმანიძის მალამო ძვირია, ვერ მოვაგროვეო, გუშინ მითხრა.
          მაგრამ მერიზე “უარესებიც” არსებობენ.
          ამ რამდნეიმე დღის წინ რომ ივაკითხე, კატა კარგად იყო მოსუქებული, კიდევ რამე აჭამეთ-მეთქი? ვკითხე. არა, ის დაწესებულებები ხომ იცი, ბებრებს რომ აგოიმებენ, ღორის თავიდან ხორცებს რომ აათლიან და ამათ უფასოდ რომ მიუგდებენ ხოლმეო? კათარძისებზე ამბობდა. კი-მეთქი. ხოდა თურმე მანდ დადის ერთი ქალბატონი, რომელიც ყოველ დილით იქიდან საჭმელს ეზიდება, მერე მთელ თბილისში რამდენიმე ადგილას მიდის და უპატრონი ძაღლებს, კატებს და მათ პატრონებს აძლევს. ასე შეხვდა მერისაც და კატის წილი დაუტოვა, მაგრამ რაკი ახალი მოლოგინებული გახლდათ – ორმაგი. ამის შემდეგ მერი ერთ-ერთ გამყიდველს ესაუბრა, იმან კატის ის საჭმელი იყიდა, ზოომაღაზიებში რომ არის ხოლმე, ისიც ჩვენს დასა და მეგობარს ერგო.
          კარგად რომ ჩასკდა, წავიდა. თითქმის ნახევარი დღე არ გამოჩენილა, მისი დაბრუნება კი იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ ზემოთმოყვანილი ყველა ისტორია მასთან შედარებით არაფერია ))

          • Precelsus May 20, 2011 10:36 pm

            აი ხო ვამბობდი არა? 😀

            ისე მე პირადად არ ვერჩი ამ ქალბატონს არაფერს 🙂 არჩევანის თავისუფლება ყველაზე მთავარი პრინციპია 😀

  10. drone flying April 4, 2017 12:47 pm

    I cherished up to you will receive performed proper here. The comic strip is tasteful, your authored material stylish. nevertheless, you command get bought an shakiness over that you wish be handing over the following. unwell certainly come further in the past once more as exactly the similar just about very incessantly within case you protect this hike.

  11. best suits April 4, 2017 5:35 pm

    Spot on with this write-up, I really think this website wants much more consideration. I’ll most likely be again to learn much more, thanks for that info.

  12. foot reflexology chart April 5, 2017 4:25 pm

    I was just seeking this info for a while. After 6 hours of continuous Googleing, at last I got it in your website. I wonder what’s the lack of Google strategy that don’t rank this kind of informative sites in top of the list. Usually the top websites are full of garbage.

  13. aloe vera gelly April 6, 2017 10:12 pm

    What i do not understood is actually how you are not actually much more well-liked than you might be right now. You are so intelligent. You realize thus significantly relating to this subject, produced me personally consider it from a lot of varied angles. Its like men and women aren’t fascinated unless it’s one thing to do with Lady gaga! Your own stuffs outstanding. Always maintain it up!

  14. cctv cable April 11, 2017 12:36 pm

    I’m impressed, I must say. Actually rarely do I encounter a blog that’s each educative and entertaining, and let me inform you, you might have hit the nail on the head. Your idea is excellent; the difficulty is one thing that not enough persons are speaking intelligently about. I am very blissful that I stumbled across this in my search for something referring to this.

  15. workers compensation attorney in chicago April 29, 2017 2:48 pm

    Hmm it looks like your website ate my first comment (it was extremely long) so I guess I’ll just sum it up what I submitted and say, I’m thoroughly enjoying your blog. I as well am an aspiring blog writer but I’m still new to the whole thing. Do you have any recommendations for rookie blog writers? I’d certainly appreciate it.

  16. Roma April 29, 2017 4:55 pm

    Generally I do not learn article on blogs, however I wish to say that this write-up very pressured me to check out and do it! Your writing taste has been surprised me. Thanks, very nice post.

  17. Jeffery April 30, 2017 11:38 pm

    I don’t even know how I ended up here, but I thought this post was great. I don’t know who you are but definitely you are going to a famous blogger if you are not already 😉 Cheers!

  18. Marva May 1, 2017 10:55 am

    Good post. I study one thing tougher on totally different blogs everyday. It would always be stimulating to read content from other writers and observe a bit of one thing from their store. I’d desire to use some with the content on my weblog whether or not you don’t mind. Natually I’ll offer you a hyperlink in your net blog. Thanks for sharing.

  19. Felipe May 5, 2017 10:08 am

    Hi there! Do you use Twitter? I’d like to follow you if that would be okay. I’m absolutely enjoying your blog and look forward to new posts.

  20. mobility chairs May 5, 2017 10:12 pm

    Please let me know if you’re looking for a author for your site. You have some really good posts and I feel I would be a good asset. If you ever want to take some of the load off, I’d love to write some material for your blog in exchange for a link back to mine. Please shoot me an email if interested. Many thanks!

  21. Karri May 11, 2017 1:59 am

    I’m impressed, I should say. Genuinely hardly ever do I encounter a blog that’s both educative and entertaining, and let me tell you, you’ve got hit the nail on the head. Your idea is outstanding; the concern is one thing that not enough folks are speaking intelligently about. I am really pleased that I stumbled across this in my search for one thing relating to this.

  22. kandisdomkowski.hatenablog.com May 13, 2017 9:48 am

    I’m really inspired along with your writing talents as well as with the layout to your weblog.
    Is this a paid theme or did you modify it your self? Either way stay up
    the nice quality writing, it’s uncommon to peer a nice weblog like
    this one these days..

Post a Comment

Your email address will not be published.