შესავალი

ქათამი წმინდა ფრინველია

ქვესათაურში გამოტანილი იდეის ჭეშმარიტების  დაბადებიდან მჯეროდა. შეუძლებელია იმის აღწერა, რა თბილი და არაადეკვატური გრძნობები გამაჩნია ამ ფინველის მიმართ. ჯერ კიდევ ერთი ციდა ვიყავი, ვაშლის ხის ძირას, მუხლებზე ვარიებს რომ ვისვამდი და ლექსებს ვუკითხავდი. ზოგჯერ ვმღეროდით – “დაუკარიით, რომ ძველ ხანჯალს ელდა ეეცეს…” მაგრამ, ამის პარალელურად, არსებობს სამი ისტორია – სამი შემზარავი ამბავი. თუ რატომ გიყვებით, ბოლოს გაიგებთ.

ისტორია I

საქათმეში შეპარული… მხეცი

ზამთარია. მე სულ პატარა ვარ. სკოლის ასაკისთვის ჯერ არ მიმიღწევია, თუმცა ჭკუა უკვე მომეკითხება და ქათმების მიმართ გაჩენილი თბილი გრძნობების გამოხატვაც შემიძლია. ერთ დღეს, ოჯახის რომელიღაც წევრმა სასოფლო-სამეურნეო იარაღები მოგვიტანა. ენა არ მიბრუნდება, ვთქვა, საბავშვო იყო-მეთქი, რადგან ნამდვილისგან მხოლოდ მისი ზომა გამოარჩევდა, ანუ, ეს იყო პატარა ზომის, ხისტარიანი და ლითონისპირიანი ბარები, თოხები, ლაფატკები და ა.შ. მე და ჩემი ძმა სიხარულით ცას ვეწიეთ. სათამაშო გეგმაც დავსახეთ და გზას გავუდექით… სად მივედით? საქათმეში. რა გავაკეთეთ? ამ იარაღებით ყველა ქათამი სადისტური წამებით ჩავკალით! ავკუწეთ და იმ ტაშტში ჩავყარეთ, საიდანაც წყალს სვამდნენ. სახლში დაბრუნებულებმა განვაცხადეთ, რომ ყველა ქათამი ტრაგიკულად გარდაიცვალა – დაიხრჩვნენ!

ისტორია II

მესაფლავე

შედარებით დიდი ვარ, მგონი სკოლაშიც დავდიოდი. საქართველო ისევ ბნელი და უკუნეთია. ამჯერად ქათმები ყველგან დარბიან, მათ შორის, ჩვენი სახლის ეზოშიც. ჯერ ვეთამაშებოდი, ბუდეებს ვუწყობდი, შემდეგ კი გენიალური იდეა მომივიდა. ორმო ამოვთხარე, ერთი საყვარელი თეთრი ჩრიხვი ჩავსვი, გვერდით ჩემი დის წითელი ჩანთა მივუდე, ხორბალი ჩავუყარე, ზემოდან ფიცარი დავაფარე, მიწა მივაყარე და წამოვედი…

დავმარხე!

ისტორია III

დაკარგული 27 სილა

მე და ჩემი და თითქმის ტოლები ვიყავით, საერთო ინტერესებიც გაგვაჩნდა, შესაბამისად, ბავშვობიდან ვმეგობრობდით. არა, კი ვხოცავდით ერთმანეთს, მაგრამ მაინც. ამჯერად თელავში ვარ. ზაფხულია. ტყის პირას ვსეირნობ, რაღაც არაჩვეულებრივი ამინდი იყო, თან სიჩუმე. ამიტომ, გადავწყვიტე, აღმოჩენები გამეკეთებინა და სახლიდან ისეთ მანძილზე წავსულიყავი, ჯერ რომ არ მქონდა გაბედილი. ახლანდელი გადასახედიდან შორი სულაც არაა, თუმცა, მაშინ მომეჩვენა, რომ მთელი დღე მივდიოდი. მოკლედ, ჩვენს ქუჩაზე, 200-300 მეტრის დაშორებიტ უნივერსიტეტია, მის წინ კი ცისფერი ჯიხური, ე.წ. “ბუტკა” იყო გახსნილი. მივედი, კევის ფასი ვიკითხე. 5 კაპიკიო. ეს 5 დავიმახსოვრე და წამოვედი. სახლში რომ დავბრუნდი, მხოლოდ დეიდაჩემი დამხვდა. მეორე სართულზე, საძინებლების კუთხეში პატარა მაგიდასთან იჯდა და ტელეფონზე საუბრობდა. მე დედაჩემის ოთახში შევედი, მისი საფულე გავხსენი, ყველანაირი თანხა ამოვიღე, რომელსაც ხუთიანი ეწერა, მათ შორის ერთ-ერთი ამოვარჩიე და ისევ ჯიხურს მივაშურე. გამყიდველის გაოგნებული სახე ახლაც მახსოვს, ეს ლაწირაკი ამხელა თანხით რომ დამინახა.. ფული მივეცი, კევი გამოვართვი, პლუს რამდენიმე შოკოლადიც გამომატანა და წამოვედი. შინ დაბრუნებულს სულ სხვა სურათი დამხვდა: დედაჩემი დაკარგულ “დიდ თანხას” ეძიებდა და ნერვიულობისგან სახეზე ალმური ასდიოდა. შემეშინდა. ახლობლების გარემოცვაში შევერიე, დედაჩემს მივუახლოვდი და ვთქვი:

– ნინომ აიღო!

ეს ერთადერთი შემთხვევა იყო, როცა დედაჩემმა თავისი შვილი სცემა. იმ მომენტში მართლა მერჩივნა, თითოეული ხელის გული მე მომხვედროდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო..

ესაა ის ისტორიები, რომლებიც ხშირად მახსენდება, უფრო ხშირად მესიზმრება და კიდევ უფრო ხშირად ვყვები. არ მასვენებს!

მაგრამ, ყველაზე საინტერესო იცით რა არის? ვერც ერთი ის ადამიანი, რომელიც ამ  ამბებთანაა დაკავშირებული, მსგავსს ვერაფერს იხსნებს. ფსიქიატრს მივაკითხო თუ თქვენ მირჩევთ რამეს?

12 Comments

  1. როდე December 8, 2011 3:35 pm

    უიმე ზურაა ;დ დაიცა ჩემ სისასტიკეებზე მინდა დავფიქრდე, იქნებ დავწერო კიდეც, თან ახლა კრიზი მაქვს და…

  2. ყინული December 8, 2011 10:24 pm

    პირველი ისტორია ჩემი ამბის ასლია, ოღონდ ერთი განსხვავებაა:მე ერთი ქათამი მოვკალი მარტო 🙂 შენს დასმულ შეკითხვაზე კი არ ვიცი როგორ გიპასუხო… შეიძლება შენი წარმოსახვის ნაწილიც კი იყო… უადგილოა, მაგრამ კარგი პოსტია 🙂

  3. აგათა December 8, 2011 11:46 pm

    ვაიმე ზურ მართლა ჰორორ სთორებია
    ბოლოზე გამაჟრიალა :შ

    ყველაზე მაგარი ისაა რომ ვერავინ იხსენებს ))

  4. ჩორვენი December 9, 2011 1:26 am

    ვაიმე ეს უკვე საშიშიაა!!

  5. piccolina December 14, 2011 5:51 pm

    ვაიმე პირველზე დავიხოცე სიცილით :დ
    ქათამი ჩემთვისაც წმინდაა. განსაკუთრებით შემწვარ მდგომარეობაში <3
    შენ იმიტომ გახსოვს, რომ გაწუხებს ეგ ამბავი. იქნებ შენში რაღაც დექსტერისეულიც არის და უბრალოდ ნამუსი გაწუხებს და გარწმუნებს, რომ არ ხარ სინამდვილეში ეგეთი
    სხვებისთვის კიდევ ან არ იყო ეს მნიშვნელოვანი ამბავი, ან იმდენად შემაწუხებელი და საშინელი იყო, რომ მათმა ტვინმა ჩათვალა, რომ ამ ამბების დავიწყება ჯობდა

  6. CreaTive July 3, 2012 4:19 pm

    ეგ რა არი, ჩემმა კლასელმა და მისმა მეგობრებმა ცოცხალი ქათამი გაპუტეს და მერე შეწვეს

  7. discount mens suits April 4, 2017 5:37 pm

    As I website possessor I believe the content matter here is rattling wonderful , appreciate it for your hard work. You should keep it up forever! Good Luck.

  8. replacing home windows April 28, 2017 4:34 pm

    Everyone loves what you fellows are now up to. This sort of smart work and exposure! Keep up the great work friends, I’ve incorporated you guys to my blogroll.

  9. 6v deep cycle battery April 29, 2017 8:43 pm

    hello there and thank you on your information – I have certainly picked up something new from proper here. I did however expertise some technical issues using this website, as I experienced to reload the site many instances previous to I may just get it to load correctly. I had been puzzling over in case your hosting is OK? Now not that I am complaining, but sluggish loading instances occasions will often have an effect on your placement in google and can damage your high quality score if advertising with Adwords. Anyway I’m including this RSS to my e-mail and can look out for a lot more of your respective interesting content. Make sure you replace this once more very soon..

  10. Giuseppina April 30, 2017 10:53 pm

    Hiya very cool blog!! Man .. Beautiful .. Amazing .. I will bookmark your website and take the feeds also…I am happy to search out a lot of helpful information right here in the submit, we need develop more strategies on this regard, thanks for sharing. . . . . .

  11. Neva May 1, 2017 10:38 am

    Wonderful work! This is the type of information that should be shared around the internet. Shame on Google for not positioning this post higher! Come on over and visit my site . Thanks =)

  12. Anette May 11, 2017 2:26 am

    Normally I don’t learn post on blogs, but I wish to say that this write-up very forced me to try and do it! Your writing taste has been amazed me. Thank you, quite great post.

Post a Comment

Your email address will not be published.